Tilburg Ten Miles | Renverslag

Afgelopen zondag was het weer zo ver: een hardloopevenement. Dit keer was mijn hele deelname te danken aan Madelon, zij stelde voor om deze run te doen en eigenlijk leek het me net iets té veel van het goede. Het weekend ervoor rende ik zowel de Schenkelloop als de Urban Trail in Breda. Het weekend erna (bijna!) loop ik de Leontien Run. Met de Tilburg Ten Miles erbij zou ik drie weken achter elkaar hardlopen. Oef. Maar Madelon was enthousiast, en ik hou van hardlopen. Dus waarom niet?! En ik kan alvast verklappen: het was een succes!

Met zijn vieren op pad

Ik ken Tilburg eigenlijk niet zo goed, maar Madelon heeft er gestudeerd, dus dat maakte het voor haar extra leuk. Op het laatste moment besloot mijn vaste hardloopbuddy Joy ook mee te rennen én Toby was in een goede bui en besloot ons aan te moedigen. Met zijn drieën aan de start en iemand om je aan te moedigen maakt zo’n evenement wel extra leuk. Zoals altijd was ik ontzettend zenuwachtig aan de start, maar met het vrolijke geklets van Madelon viel het gelukkig niet zo op dit keer ;). Mijn horloge had ik zo ingesteld dat ik net wat sneller zou finishen dan ik deed tijdens de Ladiesrun in Rotterdam , mijn laatste loopjes gingen niet zo voorspoedig, dus dat leek me een realistische tijd. Toen ik over de startlijn rende had ik een aardig tempo, en verrassend genoeg voelde dat heel goed. Misschien was het het weer, misschien waren het de enthousiaste toeschouwers of misschien waren het de drie fijne mensen die ik bij me had, maar het ging lekker.

Vóór de start, nog fris, fruitig en een beetje slaperig.

Een PR en een prachtmedaille

Zo goed zelfs, dat ik mijn ingestelde tempo op mijn horloge constant voor probeerde te blijven. En verbazingwekkend genoeg lukte dat. Zo zwaar als ik mijn laatste run vond, zo soepeltjes gingen de kilometers dit keer voorbij. Ik stopte zelfs even om een bekertje water naar achter te klokken; met mijn tempo vond ik dat dat best even kon. Zo rond de drie kilometer moesten we een stukje omhoog. Mijn ademhaling versnelde flink en om weer bij te komen liep ik even een stukje zachter. Tot mijn verbazing was mijn gemiddelde snelheid nog wat vlotter dan mijn PR. Mijn snelste 5 kilometer liep ik samen met Toby in mijn eigen stadje, maar het zag er naar uit dat ik dat dit keer ook wel zou kunnen halen. Of misschien kon verbeteren met een seconde of twee. De laatste kilometer versnelde ik nog wat, en toen Toby me 500 meter voor de finish super enthousiast toejuichte wist ik nog wat snelheid uit mijn benen te persen. Enigsinds versuft (en eerlijk gezegd een beetje misselijk) rende ik over de finish. De klok gaf 28:34 aan, maar dat was natuurlijk mijn bruto-tijd. Ik verwachtte dat er nog een seconden of 15 af zou gaan, maar voordat ik mijn netto-tijd kon checken moesten Madelon en Joy natuurlijk ook finishen. Een paar minuutjes kwam één hyperactief meisje (Madelon) en een helemaal uitgeputte hardloper (Joy) op me afgelopen. De één blij, de ander teleurgesteld. Iets wat ik allebei herkende, en ook allebei gevoeld heb. Met zijn drieën liepen we op het graveren van de medailles af, waar Madelon al heel snel riep: “Ellis, 28:03!”. Whoppa! Interne maakte ik een vreugdedansje, maar in het echt hield ik me een beetje in (Want Joy was minder tevreden). Maar ik heb een PR gelopen! Ik verbeterde mezeld met 7 seconden! Hoe fijn is dat?! En dan die tijd op zo’n prachtige medaille. Wat een topdag!

Mijn ubercharmante finishfoto xD

De prachtmedaille! 


Tijd: 28:03
PR: 28:02 bij deze dus
Volgende run: Leontien ladiesrun Rotterdam – 7 km 

Comments